www.mojahedin.ws

منبع: Mojahedin.ws                 مولف: امید پویا                   تاریخ: 09/02/1389  -  29 آوریل 2010

سال های متمادی است مناسبت های جهانی برای سازمان به ابزاری در جهت سوء استفاده و جریان سازی رسانه ای و با هدف سوء استفاده از شرایط داخلی ایران تبدیل شده است. با این توضیح که این نگرش در مقاطع و به حسب شرایط سیاسی، سمت و سویی متفاوت داشته است. این برخوردهای متناقض در واقع برآیند نگاه ابزاری مجاهدین به مجموعه ای از گزاره های اجتماعی و سیاسی و ... بوده که ماهیت آن را نسبت به دوری و نزدیکی سازمان به هدف استراتژیک کسب قدرت سیاسی به هر قیمت تعیین نموده است. در همین راستا رسانه های ریز و درشت سازمان از هفته ها پیش با توجه به نزدیک شدن روز جهانی کارگر جریان هدفمند و یکپارچه ای را جهت به خشونت کشاندن تظاهرات روز جهانی در ایران براه انداخته اند.

آنچه از این روز در حافظه ها مانده و مورد احترام کارگران در کلیه کشورها و احزاب کارگری و صنوف و اتحادیه های مختلف و النهایت دولت ها و حکومت ها با هر قالب و فرم و محتوای قرار گرفته، به رسمیت شناختن کنش های مدنی در تجلیل از یاد قربانیان این روز و از سوی دیگر طرح مطالبات و خواسته هایی است که با چشم انداز صلح و عدالت اجتماعی این روز را به یکی از نقاط عطف تاریخی تبدیل کرده است. اهمیت الگو قرار دادن این روز به عنوان روز جهانی کارگر بر چند فاکتور اساسی متکی است که به طور مشخص می توان محتوای مدنی و صنفی آن را مورد تاکید قرار داد. هر چند گروه ها و جریانات مارکسیستی سال ها بعد کوشیدند وجوه مدنی و صنفی این روز را تحت تاثیر برداشت ها و حرکات رادیکالی و خشونت آمیز قرار داده و ماهیت آن را حداقل برای یک دوره تاریخی جعل و تحریف نمایند، اما واقعیت این است که فلسفه وجودی و شکل گیری چنین روزی در نقطه مقابل آن برداشت های یکسونگرانه و مغرضانه و آلوده به دیدگاه های خشونت بار مارکسیستی، پی آمدهایی است که این روز، علیرغم قربانیانی که بجا گذاشت، اما ماهیتی کاملا مدنی و صنفی داشت. از این حیث گرامی داشتن چنین روزهایی علاوه بر گرامی داشتن خون هایی که در راه تحقق مطالبات مدنی و صنفی ریخته شده در واقع پاسداشت یک مشی و راه اصولی برای بیان خاستگاه ها و دست یافتن به مطالبات مدنی و صنفی و اجتماعی است.

آنچه و در حال حاضر از سوی سازمان مجاهدین خلق در اهمیت این روز دنبال می شود، تنها تاکید بر به خشونت کشاندن تظاهرات و تجمعات این روز و سوق دادن کارگران به سمت شیوه های خشونت آمیز و جهت دادن این روز به سمت تمایلات تماما فرقه ای و نفع گرایانه است. اطلاعیه ها و بیانیه های سازمان در طی روزهای اخیر تمامی بر کم رنگ کردن محتوا و جهت گیری های صنفی این روز و از طرف دیگر به تبدیل این امکان به مستمسکی است که همه چیز را تحت الشعاع منافع گروهی خود قرار بدهد. اگر چه سازمان مجاهدین در گذشته از این بستر و امکان در راستای رادیکالیزه کردن فضای اجتماعی و بر هم زدن نظم و ترویج هرج و مرج سیاسی و به زعم خود تشدید کینه های طبقاتی بر علیه آمریکا سود می برد، اما این هدف امروزه در راستای کسب قدرت سیاسی به هر قیمت جای خود را به تعامل ظاهری با آمریکا و خصومت قهرآمیز با جامعه ایرانی داده است. به یقین غربی ها و بالاخص آمریکایی ها هرگز فراموش نمی کنند و نخواهند کرد که مجاهدین بیشترین تمرکز و بسترسازی های روانی و کینه توزانه خود را بر علیه آنها در همین روزهای بخصوص طراحی و تدارک می دیدند.

اینکه چه شده امروز مجاهدین دشمن تاریخی و ایدئولوژیک خود یعنی آمریکا را فراموش و هم و غم خود را معطوف به نزدیکی و جلب توجه و اعتماد او نموده، به کلنجار ذهنی و شعور زیادی نیاز ندارد. واقعیت این است بر خلاف شعارها و تبلیغات رسانه ای و فرقه ای رجوی، آنچه در حال حاضر برای او در اولویت استراتژیک قرار دارد، نه منافع و حقوق و مطالبات صنفی کارگران که دستاویز و بهانه قرار دادن کار و کارگر برای تعمیق و نهادینه کردن خشونت و هرج و مرج در جامعه است. اگر فلسفه اعتراض کارگران آمریکایی را در یکصدسال پیش به مثابه یکی از اشکال مدنی و بدیع آن زمان برای حصول به حقوق صنفی شان ارزیابی کنیم، و اینکه تشکیل و ترویج صنف و اتحادیه را به مثابه نمودی کاملا دمکراتیک به رسمیت بشناسیم، در این صورت رویکردهای خشونت آمیز و فرقه ای و هرج و مرج گرایانه سازمان را پس از این همه سال تحولات سیاسی و اجتماعی در جهان، می توان یک کنش کور ارتجاعی و واپسگرایانه تلقی کرد که جز به منافع فرقه ای و کوتاه مدت خود به هیچ چیز اهمیت و بها نمی دهد. در این روز بزرگ باید مرز میان کنش گران مدنی با هرج و مرج گرایان، خشونت طلبان را در میزان پایبندی شان به قواعد و پرنسیب هایی خلاصه کرد که توانسته امروزه تمامی دولت ها را در به رسمیت شناختن این روز مجاب و ناگزیر کند. تواضع و فروتنی و یا حتی عقب نشینی دولت ها در این روز بخصوص فی النفسه به پررنگ کردن این مرزبندی و شاخص کمک می کند. مجاهدین هر چند می دانند فاقد وجاهت و مشروعیت سیاسی در ایران هستند، اما با این حال و از آنجا که به هیچ پرنسیب سیاسی و اخلاقی و اجتماعی و صنفی پایبندی ندارند، از هر تلاشی برای بر هم زدن قواعد موجود استفاده می کنند.