www.mojahedin.ws

منبع: Mojahedin.ws       مولف: بهار ایرانی       تاریخ: 07/08/1387 -  28 اکتبر 2008

چندی پیش در یادداشتی با عنوان "سازمان مجاهدین بر سر دو راهی استراتژیک" بر این نکته تاکید کردیم که انتخابات آتی آمریکا که اینک در آستانه آن هستیم، پیش از هر چیز فرایند و نتایج تعیین کننده ای برای سازمان مجاهدین در بر خواهد داشت. اینک به نظر می رسد بر خلاف پیش بینی های مسعود رجوی و همچنین تئوریسین های در سایه او از جمله بیژن نیابتی که همزمانی پایان ریاست جمهوری بوش را توامان با وقوع تحولات بنیادی در منطقه و در راستای تشکیل خاورمیانه بزرگ به رهبری آمریکا و همچنین تعیین تکلیف جمهوری اسلامی برآورد و پیش بینی کرده بودند، نه تنها اتفاق درخوری صورت نگرفت که نشانه های آشکاری حکایت از تنش زدایی میان آمریکا و ایران را به وضوح نشان می دهد.

اینکه چنین فرایندی تا چه اندازه بدیهی و اساسا پیش بینی و تحلیل های مورد نظر تا چه اندازه ریشه در توهمات و خیالبافی های رهبری مجاهدین داشته، نیازی به بازخوانی این توهمات و خیالبافی ها و ریشه های آن نمی بینیم. اما به هر حال انفعال و بی پاسخ گذاشتن این رویاپردازی ها در آستانه انتخابات آمریکا نیز خواست و انتظار غائی و نهایی مجاهدین و حامیان آنها می باشد که به نظر می رسد بیشترین انتفاع و بهره بردای را از آن خواهند برد. چنانچه پیش تر یادآوری شد، آنچه در این مقطع حائز اهمیت است نه مخاطب قرار دادن رهبری مجاهدین و وعده های او و چالش کشیدن رجوی که اساسا در معادلات موجود و مناسبات پیش و پس از این، محلی از اعراب نداشته و نخواهد داشت.

واقعیت این است که رهبری فرقه مجاهدین به این گونه وعده دادن ها و سراب سازی ها عادت کرده و موجودیت خود و سازمان اش را با این استراتژی تنظیم کرده است. بنابراین پرداختن به این موضوعات از اساس اگر مفید به فایده باشد، تنها برای کسانی خواهد بود که کماکان در چنبره خودخواهی ها و کیش شخصیت سیاسی و اخلاقی و ... رجوی خود را اسیر و قربانی کرده اند. از این رو کماکان امیدواریم این بخش از نیروهای سرخورده و مستاصل پس از اتمام آخرین وعده رجوی و پریدن توهم وعده شراب دوساله اش،  کمی به خود آمده و رخدادها و صورت مسئله سرنگونی ادعایی رجوی را از منظر واقع بینانه ای مورد تجزیه تحلیل قرار بدهند. اما آنچه قابل گمانه زنی است و چنانچه در مقاله مورد نظر نیز بر آن تاکید شد، پیام قریب الوقوع رجوی در روزهای آتی خواهد بود. اینکه رجوی چه توجیهاتی در خصوص ترکیدن فیل دوساله از چراغ جاودیی خود بیرون خواهد آورد، چندان اهمیتی ندارد. اهمیتی اگر باشد قطعا در فیل تازه ای خواهد بود که او اکنون در تدارک هوا کردن آن است. با کمی حدس و گمان و با احتساب خبر درخواست خارج کردن نام مجاهدین از لیست تروریستی اتحادیه اروپا می توان حدس به یقین زد که در صورت دادن پیامی از سوی رجوی، اساس و محور پیام او حول همین خبر متمرکز و تلاش خواهد شد صورت مسئله اصلی که پایان وعده دوساله و مخیل کردن اعضای سازمان به خروج از سازمان است، تحت الشعاع قرار بگیرد.

اما واقعیت این است که هر چه آقای رجوی در موضوع مورد نظر و یا احیانا در دلایل ناکامی وعده دوساله اش ارائه کنند، محصولی جز یک ذهن روان پریش، مستاصل و درمانده و ... را نمایندگی نخواهد کرد. درون مایه ای که البته سال های متمادی است به یمن تنها مناسبات فرقه ای و منحصر توانسته شمار محدودی را به اتکاء سیستم های مغزشویی و یا مخدرهایی شبیه قرص های روانگردان حفظ نموده و از قبل آنها ادامه حیات بدهد. اینکه تصور شود رجوی در نهایت از روان پریشی و توهمات خودساخته دست خواهد شست و این گروه اندک را مخیل به رفتن از مناسبات خود خواهد کرد، انتظار بیهوده ای است. به این دلیل که ما معتقدیم رجوی بدون چنین دستاویز و بهانه ای امکان هیچ گونه حیات نباتی و سیاسی و ... نخواهد داشت.

در چنین شرایطی بدون تردید رجوی برای از دست ندادن این قربانیان و سرمایه انسانی در پی خلق موقعیت فرضی دیگری خواهد بود. او بی تردید می داند که علیرغم اصرار و ادعاهای اش هیچ جایگاه و نقشی در هر تحول فرضی در ایران نخواهد داشت. به خصوص او بهتر از هر کس می داند تتمه امید و بارقه کم سوی تنش سیاسی میان ایران و آمریکا به هر ترتیب و با هر فرجامی نتیجه اش مطلوب و خواست او را تامین نخواهد کرد. او می داند با عقب کشیدن ولو صوری و ظاهری از مشی مسلحانه اش به تمامی دست خود را در عراق نیز بسته است. و می داند حنای حضور نام سازمان در لیست های تروریستی نیز دیگر برای هواداران و اسرای قرارگاه اشرف رنگی ندارد. با این حال همه در انتظار واکنش او در قبال اتفاقات و تحولات نیفتاده، هستند. در انتظار یک وعده تازه، و ساختن سرابی دیگر.

بدون شک توسل رجوی به معادلات جهانی و در راس آنها دخیل بستن به آمریکا آخرین راه حل او برای کسب قدرت سیاسی و خالی کردن همه کینه و بغض اش بر سر مردم ایران بود. او در این مسیر از همه چیز هزینه کرد و بی کمترین تردید و آینده نگری همه برگ های خود را بازی کرد. اما اکنون او در آخرین ساعات بازی بزرگ و سرنوشت سازی که به راه انداخته بود، قرار گرفته و فقط به تیک تیک ثانیه شمار، ساعت کنار رفتن بوش گوش می دهد. شاید تنها امید رجوی گمانه زنی درباره سیاست آینده کاخ سفید در قبال ایران و او خواهد بود. متن و محور پیام قابل پیش بینی رجوی صرفنظر از توسل به رای مورد بحث در خصوص خروج نام مجاهدین از لیست تروریستی اتحادیه اروپا که کم کم بدل به یک سناریو دل زننده و ضدپروپاگاند شده است، می تواند حول همین گمانه زنی ها باشد. تا شروع انتخابات آینده آمریکا تنها چند روز مانده است و تا خارج شدن بوش از کاخ ریاست جمهوری آمریکا کمتر از چند هفته. رجوی ناگزیر است در لابلای این تحولات مایوس کننده برای او بار دیگر فیل تازه ای هوا کند. هوا کردن این فیل تازه دیر یا زود دارد اما سوخت و سوز ندارد.